#11: Waarom het soms goed is openheid te geven
#11: Waarom het soms goed is openheid te geven

#11: Waarom het soms goed is openheid te geven

De afgelopen week zijn er wat dingen gebeurd die mijn evenwicht een beetje verstoord hebben. Mijn hoofd had daardoor geen rust, waardoor het schrijven ook niet echt lukte. Tot ik ineens weer dacht aan wat ik in deze blog schreef over schrijven. Schrijven kan heel behulpzaam zijn bij de mentale verwerking van dingen. In deze blog ga ik nader in op een van de dingen die mijn evenwicht de afgelopen tijd verstoord hebben.

Het was dinsdag. Ik kreeg een verontrustend bericht van een collega. Wat er precies aan de hand was wist ik nog niet, maar ik had wel een vermoeden. Het management had een uitnodiging gestuurd aan de hele afdeling voor een tweedaagse inclusief overnachting. In die tweedaagse zouden we met Insights Discovery aan de slag gaan (in een volgend blog meer over dit instrument). Er zou een avondvullend programma zijn. We zouden de hele dag met elkaar in gesprek gaan. Twee dagen lang. Voor mij als introvert klinkt dat letterlijk als de hel. Twee dagen socialiseren, inclusief avondprogramma, zonder ruimte voor mezelf. Dit zou onder normale omstandigheden (lees: pre-corona) voor mij al heel ver uit mijn comfortzone zijn (zo ver dat ik het niet eens kan zien). Na twee jaar van heel weinig sociaal contact kan ik het me niet eens voorstellen.

Dat ik niet de enige was die nogal uit zijn doen was door dit bericht, bleek al snel toen ik een collega sprak, die precies dat verwoordde wat ik zelf in mijn hoofd had zitten. Aangezien een groot deel van mijn collega’s ook introvert is, verwacht ik dat er aardig wat weerstand zal bestaan. Op zich wel fijn om te weten dat ik in elk geval niet alleen sta!

Maar goed, steun is fijn, maar dat veranderd nog niks aan de situatie. Want die uitnodiging bleef maar door mijn hoofd spoken. Ik merkte direct dat mijn nek en schouders weer behoorlijk gespannen waren. Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd: hoe leg ik uit dat dit mij niet gaat lukken? En wat als ze daar niet mee akkoord gaan? Moet ik een stuk schrijven met uitleg over wat introversie is, hoe de hersenen van introverten anders werken? Met een uitgebreide uitleg over neurotransmitters enzo? En dat introverten sowieso al niet gecharmeerd zijn van dit soort evenementen?

In eerste instantie had ik wel zo’n bericht geschreven. Maar ik heb hem niet verstuurd. Het voelde voor mij als een beetje overkill. Wat ik wel heb gedaan? Ik heb de uitnodiging geweigerd. In eerste instantie zonder uitleg, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Al vrij snel kreeg ik de vraag of er een reden was dat ik niet mee ging. Die kans heb ik aangepakt om een korte, persoonlijke uitleg te geven waarom ik niet mee ging. Ik heb niets geschreven over neurotransmitters, en nee, ik heb ook niet gezegd dat ik dan toevallig net op vakantie ben. Ik ben gewoon eerlijk geweest, en heb aangegeven dat dit voor mij als introvert normaal al stressvol is, maar dat het er na twee jaar van weinig sociaal contact niet inzit (met nog een voorbeeld hoe ik eruit zie als ik 2 uur sociaal heb moeten zijn). De reactie? Begrip.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.