#13: wijze lessen van een schrijver over persoonlijke ontwikkeling
#13: wijze lessen van een schrijver over persoonlijke ontwikkeling

#13: wijze lessen van een schrijver over persoonlijke ontwikkeling

In deze blog ga ik in op schrijven. Hoe doe je dat nu zo, dat je het kunt blijven doen? Bovendien zie ik een interessante parallel met (werken aan) persoonlijke ontwikkeling.

Als je wel eens voor langere tijd hebt geprobeerd om te schrijven (voor een blog ofzo), heb je vast wel gemerkt dat dit helemaal niet gemakkelijk is. Je bent afhankelijk van je inspiratie, en soms heb je die gewoon niet. Soms is het zo erg dat je denkt dat je een zogenaamde writer’s block hebt. En als dat maar lang genoeg duurt, ga je misschien wel denken dat schrijven niets voor je is, en geef je het op. Dan maar geen schrijver, big deal.

Wacht even!

Maar wacht heel even. Laat je je echt zo gemakkelijk van je plan afbrengen? Nee toch? Je had toch iets te delen met de wereld? Tijd om eens te kijken hoe dat proces nu echt werkt. Er zijn al heel erg lang mensen die zich met schrijven bezig houden. Het oudste schrift dateert van 3300 voor Christus (weliswaar werd dit vooral boekhoudkundig gebruikt, maar toch). Dat betekent dat er al meer dan 5000 jaar geschreven wordt. In al die tijd zijn er vast mensen geweest die vastliepen tijdens het schrijven. En er zijn vast ook mensen geweest die manieren hebben verzonnen om dat te doorbreken. Misschien kunnen we daar iets van leren.

In mijn zoektocht naar wijze lessen van schrijvers, stuitte ik op Steven Pressfield. Pressfield schreef een behoorlijk aantal (dikke) historische romans. Daarnaast schreef hij een aantal boeken over het schrijversbestaan. Een van die boeken is ‘The War of Art’. In dit boek worden een aantal (naïeve) ideeën ontkracht over wat het is om schrijver te zijn (onder andere dat een writer’s block helemaal niet bestaat, en dat inspiratie er ook weinig mee te maken heeft). Het moeilijkste aan schrijven is om gewoon te gaan zitten en schrijven.

Weerstand

Een interessant punt dat Pressfield maakt, is dat we vaak tegengehouden worden door weerstand. Wellicht ken je dat gevoel. Je wilt bijvoorbeeld gaan schrijven (of sporten, gezond eten, de lijst kan heel lang zijn), maar dan komen er allerlei gedachten op: misschien eerst nog even een goede pen regelen, een betere lamp, nog even de was doen, eten, oh shit, kan ik dit wel? Dan ga je excuses verzinnen om het maar niet te doen. Dat is weerstand die je probeert te weerhouden om iets anders te gaan doen. Het is je onderbewuste dat je probeert te beschermen, want blijven bij wat je deed is veilig. Maar als je blijft doen wat je altijd deed, blijf je krijgen wat je altijd kreeg.

Weerstand heeft te maken met angst. Angst voor iets dat je (nog) niet kent. En die angst kun je gebruiken als kompas om te ontdekken wat je echt wilt of nodig hebt. Zoals Jordan Peterson eens zei: what you desire most is where you least want to look. Ik interpreteer dat als waar je bang voor bent, is waar je behoefte aan hebt. Als je die lijn verder volgt, zouden je doelen (minstens) een beetje eng moeten zijn. Zoals Pressfield stelt: als je verlamd wordt door angst is dat een goed teken. Het laat zien wat je te doen hebt.

What you desire most is where you least want to look

Jordan B. Peterson

De weerstand doorbreken

Ok, we weten nu dat angst als een kompas kan dienen. Maar hoe breken we nu die weerstand? Volgens Pressfield door professional te worden. En door als een marinier te zijn: je moet comfortabel zien te worden met het oncomfortabele. Hoe je dat doet? Nou, zo dus:

  • Elke dag opnieuw op komen dagen
  • Geen uitzonderingen op bovenstaande
  • Blijf de hele dag aan het werk
  • Wees toegewijd op de lange termijn
  • De inzet is hoog, dit is belangrijk
  • Dit is niet voor de lol, maar voor de beloning
  • Maar we zijn niet onze baan
  • We zijn goed in wat we doen, en werken elke dag aan nog beter worden
  • We kunnen lachen om wat we doen
  • We ontvangen zowel lof als kritiek

Als ik dit lijstje zo bekijk, denk ik dat de term ‘discipline’ de lading wel aardig dekt. Je breekt weerstand dus af door gewoon gedisciplineerd je ding te gaan doen. Of je er die dag nu ‘zin’ in hebt of niet. Pressfield beschrijft in zijn boek een vermakelijk verhaal. Hij heeft zelf een oude rot op schrijfgebied als mentor. Elke dag drinken ze samen koffie. Op een gegeven moment heeft Pressfield zijn boek af. Dolblij verteld hij dit aan zijn mentor. Deze reageert door te zeggen: fantastisch, en nu direct aan de slag met de volgende. Met andere woorden, heel goed dat je iets klaar hebt, maar verlies je discipline niet, en blijf vooral doorgaan. Als je dat doet, is inspiratie niet meer relevant. Je bouwt namelijk routine.

Het schrijven voorbij

Overigens geldt dit volgens Pressfield niet alleen voor schrijven, maar ook voor andere creatieve processen. Misschien geldt het wel voor alles waar je iets aan het creëren bent. Tijdens het lezen van ‘The War of Art’ zag ik ook heel interessante parallellen met persoonlijke ontwikkeling. Ikzelf merk daar ook vaak weerstand bij mezelf. En vaak blijkt dat precies te zijn wat ik nodig had, en voel ik me beter als het me gelukt is over die angst heen te stappen, en het gewoon te gaan doen. Verder denk ik dat het heel nuttig kan zijn om het lijstje hierboven in gedachten te houden als je echt serieuze stappen wilt maken. Discipline kan daar heel nuttig bij zijn. Want bij zowel schrijven als zelfontwikkeling, is het ‘gewoon’ een kwestie van doen. Of zoals Ronnie Coleman zei: Ain’t nothinh to it but to do it. Wacht niet op inspiratie. Aan de slag!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.